Pravda Txikia

Orakuloak esan dit, Ramon Etxezarretari egindako elkarrizketa honen ostean, “euskaldunberri” hitzari esanahia aldatu beharko geniokela. Ez geniekela hala deitu behar heldutasunean euskaraz ikasten duten heroi hoiei (nire alabantzarik sentituena merezi duten horiek). Azken urteotan, PP eta PSOEren ideologipean, “yo soy vasco” han eta hemengo foroetan errepikatzen duten haiei baizik. Hoiek dira euskaldunberri berriak. Euskalduntasunaren muina definitzen inor baino gehiago saiatzen direnak (”hemen jaio edo bizi den edonor da euskalduna, ez bakarrik euskaraz dakiena, ez bakarrik abertzalea dena”). Gaiaren inguruan bira gehien ematen dutenak. Horiek dira euskaldunberri berriak. Inor baino euskaldunagoak direnak. Definizio definitiboaren gertuen daudenak.

Nahiz eta elkarren artean oso errespetu egon arren, euskaldunberri berriak eta euskaldunzahar zaharrak oso antzekoak dira.

Biek behar dute nazio eta estatuaren definizio mugatua. Denadelakoa dela. Nazio eta estatuen paradigman bizi dira. Errealitate konplexu batean babesten dira, hitz potoloak erabiltzen dituzte, ez dezagun dena askoz ere sinpleagoa dela deskubritu. Definizioak, estrategiak, planak. Zertarako? Nazio eta estatuen paradigma elikatu eta bizirik mantentzeko. Ez dezagun pentsa beste zeozer hoberik dagoenik. Kapazak garenik.

Badakizue nik nortasun kolektiboekin arazotxoren bat edo beste dudala (futbolaren gai pozoitsua alde batera uzten badugu, behintzat). Ni ez naizela ezer. Ez zahar ez berri. Baina kasu honetan euskaldunberri zaharrengandik gertuago sentitzen naizela uste dut. Edo, zergatik ez, euskaldunzahar berriena.

Gero eta beldur handiagoa ematen dit etorkizunari buruz hitz egiteak. Nik ez dut prospektibarako balio, nekez ulertzen baitudalako orain eta gaur bertan inguratzen nauena. Horregatik ere, tentuz ibiltzen naiz, beste batean aipatu bezala, “hau hil da”, “hau da etorkizuna”, “hemendik joan behar dugu” eta antzekoak esan baino lehen. Eta nire lanean halakoak esateko aukera asko ditut, sinestazue.

Atzo Sustaturekin zer egin izan zen hizketagai Code&Syntax-eko HQ-etan. Eta esan ziren gauza interesgarri guztien gainetik, ni bakarrarekin geldituko naiz. Batzutan kontrakoa badirudi ere, sentimental bat naizelako: “2019an, Sustatu hor egongo da”.

Iraupenaren desio horrekin gelditzen naiz mundu efimero honetan.

Esan beharra daukat grazia handia egiten didala hainbeste alderdi politikoen sorrerak. Beharbada, egoera montipythoniano bat ekartzen didalako gogora. Beharbada, ez dudalako jada sistema honetan sinesten eta alderdiak, sistemaren dekadentziaren isla direla iruditzen zait. Ez dakit. Ez dut ideia argirik ere honen inguruan (ezerren inguruan, egia esan). Transizioaren garaira itzuli gara nolabait? Laia bai, Laia ez, Laia agian batera? Ba al dago tokia guztientzat? Ez al dira ein handi batean zenbait pertsonen haserre eta desadostasunaren ondorio, gizarteak behar duena beste planeta batean dagoen bitartean?

Nire sentsazioa baita, alderdi berriak sortu bai, (eta ongi etorriak guztiak zirkora, ziur oso ondo pasako dutela denek) baina ez dagoela benetako proposamen berririk. Gazteleraz esaten den bezala, ez dago eta ez gaude bere zain.

Hor nonbait irakurri dut: txutxeri denda mailako klase politikoa dugu herri honetan.

PS: Sorrera hauetan guzietan, badago nire arreta esnatzen duen beste zerbait: gehien behar dutenean, hastapen hauetan, ez dute Interneten inolako presentziarik.