Pravda Txikia

Ez dakit zer iruditzen zaidan Donostian metroa eraikitzeak. Zalantzak sortzen dizkit, etimologiatik soziologiara. Ekonomiatik ekologiara.

1. Lehenengo zalantza, metroa deitzea da nik beti topo deitu diodan horri. Metroa askoz ere azpiegitura sofistikatuagoa dela uste dut. Linea anitzekoa. London, Paris, Madrid edo Berlinen aurki daitekeena. Niri Bilbokoa ez zait metro bat iruditzen, bilbainada bat baizik, baina hori nire ikuspegi ñoñostiar-maltzurra da.
2. Bigarren zalantza: ez dakit Donostiako biztanleriak (185000 lagun) eta tamainak (60,89 km²) halako inbertsioa justifikatzen ote duen.
3. Eta hirugarrena, esparrua Gipuzkoa baldin bada, lehenengo Foru Aldundiarekin hitz egin beharreko zerbait izango da. Eta dirudienez, ez dira hortik hasi. Ez dakit ere horrek Donostiak duen trafiko arazoa konponduko ote duen. Donostiako trafikoaren arazoa ez da, ein handi batean, Donostian jaiotzen eta amaitzen. Gipuzkoako hainbat eta hainbat herritan baizik.

Eta gero irakurketa politikoa dago. Eusko Jaurlaritza Gipuzkoa defenestratua berreskuratzeko ahalegina egiten ari denaren susmoa dut, Foru Aldundiko hauteskundeak iritsi bitartean. Hori badirudi dela PSE-ren hurrengo helburu estrategikoa, hatz puntekin ikutzen ari diren zerbait baita. Nire susmoak susmo, eta estrategiak estrategia izanik, krisiari obra publikoarekin aurre egingo diote. Ez baitzaio inori beste ezer hoberik otutzen.

Amak esan dit gaur eguerdian, atzo Buenafuentek eta Pepe Rubianesek eduki zuten solasaldia ikusi zuela La 2-en. Orain dela ez asko hildako aktoreari omenaldia egin zioten Espainiako telebista publikoan ere. Azkenean, barkatu egin omen diotela dirudi. Eta barkatzeko ezer ez dagoela uste dudan arren, pozten naiz. Rubianesek, nire haurtzaroko Rubianes maitagarri horrek, hori eta gehiago merezi duelako.

Badira Rubianesen biografian edo hobeto esan, izateko eran, miresten ditudan zenbait ezaugarri, baina guztien gainetik, askatasuna dago. Esan, egin eta bizitzeko askatasuna. Espainiaren kontu horrengatik bakarrik oroitzea, Buenafuentek dioen bezala (eta Iturrik jaso zuen bezala), sinpletasunean erortzea da.

Askatasun horrengatik zegoen bakarrik Pepe Rubianes. Esan, egin eta bizitzeko bakarrik. Baina askatasun horrengatik maite zuten (maite zutenek). Eta askatasun horrengatik ere, ziur nago pertsona ona zela.

Bere erara. Nola bestela?

Hemen uzten dizkizuet estekak: Bat, bi, hiru.

Txikitatik zer izan nahi eta Jose Luis Uribarri Eurovisioko esatari ospetsua izan nahi nuen eta Sustatuk aukera hori emango dit, modu sui generis xamar batean, hurrengo larunbatean. Eurovision kutre eta kasposoa da, eta gainera, abertzaletasun tufillo xarmangarri bat du. Europa zahar eta jasoaren beste muturrean dago. Eta horregatik du hainbesteko graziya.

Sustaturekin eta La Personnalitékoekin egon nahi baduzu munduko larunbata gaua ton-ton-toan pasaz, badakizu, 8tatik aurrera, sintonizatu gaitzazu Sustatun jarritako CoveritLivean ala Twitterren #euskovision etiketa erabiliaz.

Maltzurkeria eta etiketa jantzia, derrigorrekoa.