Ez dakit nor zaren, baina gustatu zait testua, neu ere sentitu naiz inoiz horrela, lanak xurgatuta legez. Hala ere, Sustatuko lehiaketaren bidez heldu naiz hona eta zure lana eta denbora hartu duzula dakusadanez, oraingoan berriz horretantxe jausi zarela esango nuke: lasai hartu.

P.D. Gaur egun osoa eman dut idazten eta “gauzatxoak” (denbora gehien baina atarramendu gutixen dakartenak) egiten. Beraz, ni ez naiz nor zer egin behar duzun esateko… Hala ere, uste dut denborarekin gero eta ezetz gehiago esaten ikasi dudala… Ala ilusioa baizik ez da? Akaso.

Atzo ikusi zintudanean, irakurri gabe neukan mezua.

Zaindu, neska eta animo.

Gainera, nik post hau proposatu dut aipatu lehiaketarako.

Ea irabazten duzun.

Gero jakin nuen, bere etxeko balkoira atera zela handik gutxira poxpolu kaxa bat eta butano bonbona batekin. “Mecagüen dios, que la quemo, que no aguanto más” esaten zuen minutu bat arnasa hartu gabe egon denak BEZALA. “Mecaguendios que la quemo” eta arnas hartzen zuen oxigenoa lapurtzen ariko balitzaizkio BEZALA. Suhiltzaileek harrapatu zuten berehala, eta egun, eroetxe bateko pasilotan pasatzen ditu egunak, zigarroak erre eta atzera begira.

Animo ana. Nik, goiko kaiku horiek ez bezala, badakit nola sentitzen zaren. Balkoira ateratzen zarenen egunean badakizu han behean edukiko nauzula palangana eta fregonarekin.

Zer espero zenuen ba? Sikologia merkea? Lecciones sobre la vida (capitulo IX)? Ez dakit gauza horiei buruz idazten. IPOD bat zer den ere ez dakit eta besteak beste ez naiz horregatik txapelketa susmagarri horreratara aurkeztuko. Dena dela, saria zuk irabazten baduzu, jakin ezazu nire komentario honi esker emango dizutela. Baina lasai, zuretzako gorde dezakezu ansiolitikoen eraginpean zaudenean entretenitzeko. Ni afari batekin konformatzen naiz, zure kontu, ñoñostiko jatetxerik garestienean adibidez.

Muxutxuk.

Ez gara asko ezagutzen, behin uste dut egon naizela zurekin, baina gustura irakurtzen ditut zure zerak, eta hunkitu egin nau mezu honek. Emotibo ez jartzeko, txantxa bat: ni ere workoholiko samarra naiz, aspalditik, baina kontrolatu antxean daukadala uste dut (hori diote jonki guztiek, ezta?). Hortaz, nire ustezko kontroletik zurea irakurriz, betidaniko mozkor zaharrek gaztetxo hordituak ikustean diotena etorri zait burura: “Gaurko gaxte hauek ez zekitek edaten ere!”.

Edozein egunetan te bat hartzeko edo edozertarako, deitu lasai. Besarkada bat. X.

Gustuko duzun leku lasai batera joan ahal duzun bezain bestetan (niretzat mendia eta Urgul lirateke lekuak), arnasa hartu eta lasai lasai egotera. Naturak asko lagun gaitzake gaizki gaudenean sendatzen, eta ongi gaudenean ongi jarraitzen.

Muxu handi-handi-handi bat. Mendi magalean gaudenean mendi punta oso garai ikusten da, baina gehienetan uste duguna baino askoz gertuago egoten da.

Gelditzera ez bazintugu geratu mendian behera doan harribola bezala zindoazen eta uste dut onerako izan dela. Une egokian gelditzen asmatzea oso garrantzitsua da. Uste dut nahiko une onean zaudela gainditzeko. Laguntza faltarik ez duzu izango, beraz pentsatu zurekin gauden jende asko gauela.

Lana gustoko izateak askotan guk dugun hoberena ematera garamatza, gehiegi entregatzera. Halere, uste dut ez dugula ezer demostratu beharrik, bakoitzak dugun balioa jakina baita, eta zure kasuan ere frogatua dago. Beraz, ezetz esaten jakiteaz gain, gauzak argi esaten ikastea garrantzizkoa da. Komunikazio falta da askotan enpresetan, argi hitzegitea, onerako eta txarrerako eta horrek jende askorengan eragin negatiboak ditu. Tentsioa, ardura, presioa, beldurra, itolarria eta azkenik plaust!.

Ba ez, ez gara makinak. Denok dugu baloratuak izateko beharra. Ez soilik ekonomikoki, pertsonalki eta profesionalki baita ere. Eta horrek lan arlo barruan, enpresa baten ardatz nagusienetako bat behar du izan. Ez badago ardatz hori, kaltetuta suertatuko diren pertsonak egongo dira. Kalte horiek batzuetan azaleratu egingo dira, eta askotan prozesioa barrutik eramango da.

Eta ez da beldurrik eduki behar. “Gaizki nago” esateko, “beldur naiz” esateko, “laguntza behar dut” esateko, “perfektua ez naiz” esateko. Bizi dugun gizarte honen baloreek gure perzeptzio ideal bat ematera behartzen gaituela dirudi. Nik aspaldi erabaki nuen nire irudiak bost axola didala, ezin dudala egunero nire ahultasunak ezkutatzen egon, nahiz eta zenbaitetan kontrakoa egitea hobe litzatekeela pentsatu. Gure irudi totemikoa ezkutu modura erabili beharrak lan gehiegi ematen du.

Hoberena, beraz, natural jokatzea da. Ezetz esan behar bada ezetz esatea, eta argi hitzegitea. Niri asko laguntzen dit horrek, nahiz eta askotan argi hitzegiteak ez den erraza. Askotan, badirudi hobe dela gezur geruza batez inguraturiko erdizkako egi bat botatzea. Honela, askoz hobe eramango gara ingurukoekin. Egia esatea eta argi azaltzea askotan ez da horren erosoa, askotan aurrean dagoenak ondo hartuko ez duelakoan egoten baikara.

Beno Ana, animo, badakizu une puntual hau erraz gaindituko duzula. Indarra baduzu barruan eta espero dut laster ondoan ikustea. Joer, aspertuta nago jada ondoan ez edukitzeaz apañera, me dejas solo y abandonau!! jejejej Zure asentua hor dago eta indartsu zure betiko energiarekin ikusteko gogoz egongo naiz egunero.

Hor gaude zure lankide eta lagunak. Animo Ana!

Animoak besterik ezin dizkizut eman. Eta alde positiboa ikusteko gomendatuko nizuke. Badakit horrelako egoeratan dena beltz ikusten dela, baina zihur egon denbora pixkot pasatzean, hotzean dagoeneko, gauzak ezberdin ikusiko dituzula. Beti da horrela. Denborarekin dena pasatzen da.

Azkenik, dena zure eskuetan dagoela esango nizuke. Komentatu duzun kasuan zure buruari jarri diozun presioa nabaria izan dela dirudi. Hare eta larriago izango litzateke presio hori jasatera behartua bazeunde, norbaitek hortara behartuko bazintu. Baina dirudienez zure buruari jarri diozu presio hori. Beraz, zure esku dago presio hori gainetik kentzea. Ez da egoera txarra beraz. Zure esku ez balego okerragoa litzateke eta.

Animo eta hemen gaituzu edozertarako.
Besarkada bero bat.

PD: nori idatziko dizkiot AtNotes-eko “más allako” mezuak etxean egongo zaren bitartean?